Yalnız Bir Sabah ve Sonsuz Bir Veda

Her yıl 10 Kasım’da, saatler dokuzu beş geçe zaman adeta sessizliğe bürünür. Bu, sıradan bir dakikanın duruşu değil; bir milletin kalbinin aynı anda çarpmayı unuttuğu, hafızanın ve minnetin en derin noktasına çekildiği zamandır. Sokaklarımızda sirenler çaldığında, akan trafik durduğunda, kaldırımda yürüyen bir insan başını öne eğdiğinde, o anın içinde ağır bir hüzün ama bir o kadar da tarifsiz bir vakar vardır.

Çünkü o an, sadece bir insanın hayata gözlerini yumuşu değildir hatırlanan. O an; yıkık bir imparatorluğun küllerinden anka gibi doğan bir ülkenin, bir milletin yeniden ayağa kalkışının mimarına duyulan ve hiçbir zaman eksilmeyen özlemin adıdır.

Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ün bıraktığı miras, sadece kağıt üstünde yazılı devrimler ya da sınırları çizilmiş topraklar değildir. O miras, "En büyük eserim" dediği Türkiye Cumhuriyeti’dir ve bu eser, her bir vatandaşın vicdanında, aklında ve sorumluluk bilincinde yaşamaya devam eder.

Dolmabahçe’nin serin odalarından tüm dünyaya yayılan o sessizlik, aslında bir yokluğun değil; "Benim naciz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır" sözünün ne kadar haklı bir inanca dayandığının her yıl yeniden tescilidir.

Bugün, sarı yaprakların döküldüğü bu 10 Kasım sabahında, içimizdeki eksikliğin acısını hala ilk günkü tazeliğiyle hissediyoruz. O, sadece geçmişin kahramanı değil; bugün attığımız her adımda, kurduğumuz her hayalde, bilimin ve aydınlığın yolunda yürürken bizi izleyen sönmez bir ışık.

Saygı, özlem ve minnetle...